برای مهار و اتصال میلگردهای کامپوزیتی (مانند GFRP) در سازه‌ها، نمی‌توان از همه روش‌های سنتی فولادی استفاده کرد، چون میلگرد کامپوزیتی:

  • رفتار شکننده‌تر دارد

  • سطح آن صاف‌تر است (چسبندگی کمتر)

  • قابلیت جوشکاری ندارد

بنابراین، باید از روش‌ها و وسایل مکانیکی خاصی استفاده شود که با ویژگی‌های GFRP سازگار باشند.

وسایل و روش‌های رایج مهار میلگرد کامپوزیتی:

1. اتصال مکانیکی با کوپلرهای رزوه‌ای (Threaded Couplers)

  • مخصوص میلگردهای کامپوزیتی با سر رزوه شده (معمولاً در کارخانه انجام می‌شود)

  • اتصال دو میلگرد GFRP به هم یا به فولاد

  • باید از کوپلرهای غیر فلزی یا با پوشش ضد خوردگی استفاده شود

2. مهار با چسب (Grouted Anchorage)

  • استفاده از چسب‌های اپوکسی یا دوغاب سیمان تقویت‌شده

  • برای نصب در سوراخ‌های حفر شده در بتن یا سنگ

  • نیاز به بررسی دقیق چسبندگی بین رزین میلگرد و ماده مهارکننده

3. صفحه مهار (Bearing Plate) + مهره (Nut)

  • در میل‌مهارهای GFRP تونلی کاربرد دارد

  • مهره‌ی پلیمری یا فلزی ضد خوردگی در سر میلگرد بسته می‌شود و توسط صفحه مهار، نیرو را منتقل می‌کند

  • اتصال بدون جوش یا خمکاری

4. اتصال با بست‌های مکانیکی (Mechanical Clamps)

  • برای اتصال موقت یا نیمه‌دائم در کارگاه‌ها یا قاب‌ها

  • باید طوری طراحی شود که تنش متمرکز وارد نکند

5. کاشت شیمیایی (Chemical Anchoring)

  • سوراخ‌کاری و تزریق چسب شیمیایی برای کاشت میلگرد در بتن

  • بسیار مؤثر در مقاوم‌سازی و اتصالات جدید به بتن قدیمی

نکات مهم در انتخاب روش مهار GFRP:

  • عدم استفاده از جوشکاری

  • طراحی براساس چسبندگی و نه صرفاً اصطکاک

  • رعایت طول مهار مناسب (اغلب بلندتر از فولاد برای جبران چسبندگی کمتر)

  • کنترل تمرکز تنش در اتصالات